Cześć! Mam na imię Darek.
Wychowałem się (tradycyjnie) w rodzinie katolickiej, zostałem nawet ministrantem. Wszystko było w porządku dopóki nie zmieniłem parafii. Nowi ludzie, brak znajomych, nie mogłem się odnaleźć w nowych warunkach. Zacząłem uciekać z Mszy Św. (jako ministrant miałem obowiązek być na Mszy raz w tygodniu, oprócz niedzieli). Tylko w niedziele szedłem do Kościoła, po rodzice pilnowali. Wiara zaczęła się dla mnie stawać zbędnym balastem. Wierzyłem, że Bóg jest, ale dla mnie był On tylko Kimś, kto jest gdzieś wysoko i nie obchodzi Go to co się dzieje ze mną tutaj na dole. Chodziłem do kościoła co niedzielę, bo tak trzeba, taka tradycja, odklepywałem codziennie pacierz, bo tak nauczono. Z Bogiem miałem jednak niewiele wspólnego. W szkole średniej moje życie zaczęło biec zupełnie inną drogą. Nie było na niej miejsca dla Boga. Oddalałem się od Boga, popadałem w grzech, ale się tym nie przejąłem. Wtedy o tym nie wiedziałem, ale zacząłem niszczyć samego siebie, swoją osobowość. Tak było mniej więcej przez rok (może dwa). Pamiętam, że jak pewnego razu przyszedłem do Kościoła na Mszę, to zaczepił mnie ksiądz, zaproponował przyjście na spotkanie modlitewne, wyjazd na letnie rekolekcje... Pomyślałem sobie, że facet zwariował.