Budynek, w którym dziś mieści się nasze duszpasterstwo, zawdzięczamy Krzyżowcom z Czerwoną Gwiazdą (zakonowi szpitalników) sprowadzonym przez księżną Annę, którzy wybudowali także gmach Ossolineum.

Duszpasterstwo akademickie zaczyna swą egzystencję po II Wojnie Światowej. Pierwszym duszpasterzem jest jezuita - ojciec Stanisław Mirek. Przybył z Lwowa, jak wiele osób związanych ze środowiskiem naukowym Wrocławia. Sytuacja w powojennej Polsce nie była łatwa, zwłaszcza dla młodych ludzi podejmujących studia. Nie umknęło to uwadze o. Mirka. Zorganizował więc fundację Caritas Academica. Organizacja ta zbierała fundusze na odzież, posiłki, noclegi i wypoczynki dla ubogich studentów. Kapłan organizował zbiórki pieniędzy pod kościołami. Niestety, jeden z listów z prośbą o pozwolenie na kwestę był przyczyną zatrzymania go w 1950 roku. W 1951 oskarżono go o fałszowanie informacji na temat sytuacji polityczno-religijnej w kraju, jako dowód służył list do proboszcza parafii pod wezwaniem św. Elżbiety z prośbą o zbiórkę pieniędzy na pomoc dla ubogich studentów. Był to czas, kiedy zdeklarowanym katolikom odbierano stypendia. O. Stanisław był bity i torturowany podczas przesłuchań, otrzymał wyrok 2,5 roku pozbawienia wolności. Na wolność wyszedł 15 X 1951 roku. Duszpasterstwo jednak nadal jest kontrolowane przez Urząd Bezpieczeństwa. Studenci i kapłan rozpoznali jednak czyhającego pośród nich agenta - ten dobrowolnie odchodzi.

Stopniowo powstawały pomieszczenia na piętrze budynku D.A. dzięki staraniom ks. Stanisława Mrozka. Swoimi staraniami przyczynił się on do powstania "Zacisza Opatrzności Bożej" - czyli "Maciejówki". W jej powstawaniu udział mieli także kardynał Karol Bolesław Kominek i biskup Wincenty Urban. Ks. Mrozek zapoczątkował ćwiczenia duchowne według nauk św. Ignacego Loyoli. Kapłan był propagatorem kultu Miłosierdzia Bożego, stworzył koła modlitewne (Apostolstwa Modlitwy i Żywego Różańca), organizował  interesujące sympozja na tematy religijno-etyczne.

"Maciejówka" może poszczycić się zapoczątkowaniem szlachetnej tradycji Obozu Adaptacyjnego w Białym Dunajcu. Z początku biwak ten nazywał się "Dniami Studenta I Roku". Dobrze rozreklamowany zyskał sobie trwającą aż do dziś popularność. Każdego roku organizowane były zajęcia dotyczące życia rodzinnego oraz wiary, te drugie na wzór seminarium duchownego. Studenci angażowali się w działalność charytatywną - pomoc chorym i ubogim.

Ks. Stanisław zapoczątkowuje zwyczaj pielgrzymowania studentów do Częstochowy. Zadbał także o rozwój kulturalny - odbywały się tańce, wieczory poetyckie, spektakle teatralne, śpiewy, założono chóry. Maciejówkę odwiedzała elita naukowa i artystyczna z całej Polski. W 1983 wspomniany kapłan otrzymał nagrodę im. Brata Alberta.

Ks. Ćwierz kontynuuje tradycje Ignacjańskie. Prowadzi je nie tylko przez okres wakacyjny, ale i w ciągu roku akademickiego.
Zapoczątkował on też studium Pisma Świętego.

Księża, którzy sprawowali niegdyś posługę duszpasterską:
Stanisław Mirek SJ
Józef Zając SJ
Antoni Kuśmierz SJ
Edmund Oleszczak SJ
Jan Szuba SJ
Tadeusz Jurkowski SJ
Eugeniusz Ożóg SJ
Stanisław Mrozek SJ
Stanisław Ćwierz SJ
Władysław Senko SJ
Krzysztof Antosiewicz SJ

Dziś "Maciejówka" ma status Centralnego Ośrodka Duszpasterstwa Akademickiego i jest prowadzona przez księży diecezjalnych.

Zobacz też więcej zdjęć z tamtych czasów na nasza-klasa.pl