• Prostota środków - głębia modlitwy.

Środowy wieczór. Półmrok. Promyki świec oświetlają porozstawiane tu i ówdzie ikony - Matkę Bożą, Trójcę Świętą, Przyjaciela. Na środku - ikona krzyża, przed nią pochyleni młodzi ludzie - klęczą, siedzą na ziemi, trochę śpiewają, trochę milczą. Modlą się, trwają przed Bogiem - sercem szukają Chrystusa. Słowa śpiewanych kanonów tym bardziej trafiają do serca, im więcej razy się w nie wsłucha, powtórzy. Przenikają człowieka i po jakimś czasie pozawalają zrozumieć jakąś, choćby drobną, cząsteczkę Prawdy. Modlitwa uczy pokory, prostoty serca, pomaga przejść drogę od niepokoju do zaufania, od strachu do miłości. Otwiera na Ducha Świętego, który wskazuje Chrystusa, uzdalnia do bycia dla drugiego człowieka, do szacunku, do walki - w sobie - o pokój, o jedność, o nadzieję; po to by żyć w komunii z Bogiem i ludźmi.

"Na modlitwie nie bądźcie gadatliwi jak poganie"... czasem może czujesz, że nie masz do zaoferowania nic, że bardzo niewiele jest w Tobie słów, może nawet wiary... i nagle okazuje się, że to niewiele naprawdę wystarczy:

"Jezu, Ty jesteś naszym pokojem. Jeżeli nawet nasze usta milczą, serce Ciebie słucha i rozmawia z Tobą. A Ty mówisz do każdego: Z całą prostotą zdaj się na Ducha Świętego, który żyje w Tobie. Twoja mała wiara do tego wystarczy."

/modlitwa brata Roger/