Urodził się 12 maja 1915 roku w szwajcarskiej wsi Provence. Roger był dziewiątym i najmłodszym dzieckiem Karla Ulricha Schütza, protestanckiego pastora z Bachs w Szwajcarii i Amélie Henriette Schütz-Marsauche, francuskiej protestantki z Burgundii. Matka była artystycznie utalentowana, jej dziadek był zegarmistrzem fabrykantem i musiał dużo żeglować. Fascynowało to wyobraźnię małego Rogera. Spędzał dużo czasu ze swoimi siedmioma siostrami, jedna z nich - Geneviève - pomagała mu później w urządzaniu domu w Taizé.

W latach 1937-1940 studiował kalwinizm w Lozannie a następnie w Strasburgu. W Lozannie był liderem Szwajcarskiego Ruchu Studentów Chrześcijańskich, części Światowej Federacji Studentów Chrześcijańskich.

W młodości chorował na gruźlicę, która na długi czas wyłączyła go z aktywnego życia. Wtedy dojrzało w nim wewnętrzne wezwanie do stworzenia wspólnoty, która w centrum swego życia umieściłaby dwie podstawowe rzeczywistości ewangeliczne: prostotę i dobroć serca. Kiedy wybuchła wojna światowa był pewien, że podobnie jak jego babcia podczas pierwszej wojny światowej, powinien nieść pomoc ludziom, którzy są w trudnej sytuacji życiowej.

W sierpniu 1940 roku przyjechał na rowerze z Genewy do Taizé, małej burgundzkiej wioski i osiadł tam na stałe. Wioska leżała o kilka kilometrów od linii demarkacyjnej dzielącej Francję, było to więc dobre miejsce, by przyjmować uchodźców uciekających przed wojną. Przyjaciele z Lyonu podawali adres Taizé wszystkim tym, którzy byli w potrzebie. Wiedzieli, że znajdą tam schronienie.

 

 

 

Dzięki niewielkiej pożyczce brat Roger kupił w Taizé opuszczony od wielu lat dom wraz z przyległościami. Młody Szwajcar szybko zdobył sympatię okolicznych mieszkańców - głównie starszych ludzi. W okresie wojny udzielał schronienia wielu ludziom, przede wszystkim Żydom, którym groziła śmierć z rąk hitlerowców. Stopniowo do brata Rogera przyłączali się inni bracia. Dwaj pierwsi z nich - to studenci z Genewy: Max Thurian, który studiował teologię i Pierre Souvairan, student agronomii. Wśród pierwszych braci byli też Niemcy i Francuzi, którzy do dziś stanowią najliczniejszą grupę w Taizé. W 1949 roku bracia złożyli śluby i zobowiązali się do życia na wzór wspólnoty klasztornej: została utworzona "Communauté" - Wspólnota.

W murach kościółka zaczęły rozbrzmiewać, trzy razy dziennie, śpiewane psalmy. Dzisiaj mały kościółek jest osobnym miejscem ciszy, a śpiewy słychać z pobliskiego kościoła zdolnego pomieścić blisko pięć tysięcy osób.

 

Charyzmatem „Wspólnoty braci z Taize” była od początku pomoc najuboższym i potrzebującym. W czasie wojny brat Roger ukrywał Żydów i pomagał uchodźcom. Dzisiaj Fraternie (domy) Wspólnoty znajdują się w najbiedniejszych zakątkach świata. Z biegiem lat wspólnota odkryła inne równie ważne zadanie – ewangelizacja młodych. Od wielu lat do Taize zjeżdżają rzesze ludzi, by trzy razy dziennie modlić się wspólnie z Braćmi.

Brat Roger zginął 16 sierpnia 2005 w Taizé. Sprawczynią okazała się niezrównoważona psychicznie, 36-letnia Rumunka, Luminita Solcanu, która nagle - podczas Mszy Świętej - zaatakowała Brata Rogera, zadając mu liczne ciosem nożem. Uderzenia okazały się śmiertelne - mimo natychmiastowej pomocy lekarzy Brat Roger zginął na miejscu z upływu krwi. Morderczyni została natychmiast ujęta przez wiernych biorących udział w uroczystości i przekazana policji.