Wielu z pewnością spoglądając na tytuł pomyślało o jakiś bliżej nieokreślonych legendarnych skarbach, ukrytych gdzieś w podziemiach Watykanu itd. Bardziej pamiętliwi zapewne przypomnieli sobie historię świętego Wawrzyńca, który rzymskim oficerom pokazał biedotę wiecznego miasta i nazwał ich skarbami kościoła. Ani pierwszy ani też drugi z obrazów nie był tym właściwym „bogactwem” poddanym pod nasze rozważania. Prawidłowe bowiem „bogactwo” przejawia się w niezmierzonym Misterium Kościoła – naszej Matki, Oblubienicy Chrystusa, Przedziwnego sakramentu, Winnicy Pańskiej.

Dlaczego zapomniany? Bo zapomniałam o nim napisać. Ale też dlatego, że nie ma z niego zdjęć. A to z kolei dlatego, że było tak fajnie, że nikt jakoś nie pomyślał, żeby je robić. Do samej Krzydliny z resztą ten przymiotnik też pasuje. Żeby dotrzeć na miejsce musieliśmy pokonać 3 kilometrową drogę przez pola w burzy piaskowej. Jeśli dodać do tego jeszcze brak zasięgu, (króciutką) awarię światła i wody, to można poczuć się już zupełnie w innej rzeczywistości. A taka pustynia to przecież świetne miejsce na oazę modlitwy.

Temat listopadowego wyjazdu oazy do Świerzawy odsyłał do tematu roku w Ruchu Światło-Życie na rok formacyjny 2010/11: Słuchać Pana. Mogę chyba powiedzieć, że to wezwanie jest dla mnie wyzwaniem. Na wyjeździe nie było inaczej. Najpierw trzeba było wyjechać, opuścić Wrocław i wszystkie tamtejsze sprawy, pomysły i wątpliwości. Świerzawa jest zdecydowanie spokojniejsza - wydawać by się mogło, że już nic nie przeszkodzi w "stanięciu na górze wobec Pana".

"Pokój wam! (...) Czemu jesteście zmieszani i dlaczego wątpliwości budzą się w waszych sercach? (...) to Ja jestem."

Tegoroczne Triduum Paschalne spędziłam typowo i nietypowo zarazem. Typowo, bo Triduum w formie rekolekcyjnej jest częścią drogi formacyjnej proponowanej przez Ruch Światło-Życie. Nietypowo dla mnie, bo nie, jak co roku w domu z rodziną, ale w Krościenku nad Dunajcem - na rekolekcjach.
Mogę długo, ale postaram się ograniczyć do kilku myśli.