Kto powołuje, do czego, czyim ludem jesteśmy i czego oczekuje od nas Pan Bóg – te inne pytania stawiali sobie uczestnicy pierwszego w tym roku formacyjnym Rejonowego Dnia Wspólnoty Ruchu Światło-Życie. Przede wszystkim był to jednak czas dzielenia się radością ze spotkania Jezusa, ze spotkania go w Kościele. Tej radości doświadczyli także maciejówkowi oazowicze, toteż niektórzy z nich niedzielnym rankiem zawędrowali na Psie Pole...

Dzień przyjazdu: niezliczone rzesze śmiałków przyjeżdżają do znanej uzdrowiskowej miejscowości Piwniczna Zdrój. Zostawiają bagaże w hallu i po krótkim czasie na odświeżenie po podróży udają się na bankiet powitalny. Stoły uginają się pod specjałami - łosoś, kawior, krewetki, żelki :).

W dniach 26-27 marca 2011 byliśmy na Kongregacji. Zagłębialiśmy się w temat roku formacyjnego 2011/12 "Słuchać Pana w Kościele".
Jak mówił w słowie programowym Moderator Ruchu, ks. Adam Wodarczyk, obecny temat roku stanowi pogłębienie zeszłorocznego - "Słuchać Pana". Słowo Boże jest bowiem głoszone, słuchane i rozumiane w Kościele. A czym jest Kościół? To wspólnota wierzących kierowana przez Pasterzy - współczesnych Apostołów.

Tego dnia Słońce dość łaskawie wyłaniało się zza wież Katedry Wrocławskiej. Dwójka młodych oazowiczów jakby nigdy nic, zagubiona pośród budynków kurialnych, z wielkim zdenerwowaniem poszukiwała salki parafialnej i gdyby nie pewna rodzina nigdy by do niej nie doszła. Weszli jednak do środka i zobaczyli coś co ich zszokowało. Po paru minutach zobaczył to, jak zwykle spóźniony trzeci młodzian, ostatni już członek zespołu. Co takiego zobaczyli nasi bohaterowie...?

Wielka sala pękała w szwach od namiaru rodzin kręgu „Katedra”; grupy dzieciaków szalały pomiędzy korytarzami a zmęczona już na starcie diakonia wychowawcza próbowała je pozbierać i zabrać na wiosenny spacer. Gdzieś pod ścianą na stole leżały sterty świeżo wydrukowanych książek, a tuż przed nimi szeroko uśmiechnięte stały młode (i ładne) dziewczyny z Diakonii witania. Tak. To musiał być Wielkopostny Dzień Wspólnoty.

To jednak był dopiero początek.

Świerzawa, niewielkie miasteczko położone posród pogórza kaczawskiego miało przyjemność w pierwszym weekendzie listopada gościć maciejówkową wspólnotę oazową. Choć grupa wydawałoby się nieliczna, bo siedemnastoosobowa, zamieszania robiła co niemiara. W czasie jednak modlitwy, w skupieniu rozważała o Eliaszu i pragnęła, aby i do nich Bóg przyszedł w lekkim powiewie. Tak też się stało, przynajmniej ja jako uczestnik miałem takie wrażenie. Ogólnie wspaniały czas z Bogiem i ze wspólnotą, bo nie ma nic piękniejszego jak dzielić swoją radość wiary z innymi! A Świerzawa z oczekiwaniem już mysli o kolejnej wizycie studentów z Wrocławia.